Nazca, een onbeduidend woestijnstadje dat midden vorige eeuw beroemd werd met hulp van een excentrieke Duitse wiskundige en een aantal lijntjes in de woestijn.
De tegenwoordig als Nazca-lijnen bekend staande structuren in de woestijn zorgen er inmiddels voor dat miljoenen toeristen dit gebied met een bezoek vereren. Ook wij moesten er aan geloven. De lijnen werden in de jaren twintig ontdekt door overvliegende piloten. Vanaf de grond is er namelijk geen soep van te breien. Mevrouw Reiche heeft vervolgens 50 jaar van haar leven gespendeerd aan het in kaart brengen van het gebied en ontwikkelen van allerlei ingewikkelde theorieën.
De eerste avond van ons bezoek (waarbij we in hostal ´Brabant´ verbleven) hebben we het plaatselijk planetarium bekeken. Heel mooie presentatie waarin verschillende theorieën omtrent de lijnen en tekeningen naar voren kwamen. Ze varieerden van een religieuze watercultus tot landingsplaatsen van ET-voertuigen. Wonderlijk genoeg was de laatste het minst onderbouwd. De presentatie was trouwens behoorlijk objectief. Eerdere ´grootse ontdekkingen´ als: `De zon komt op 21 juni –midwinter- exact in deze rechte lijn op´ werden gerelativeerd: ´Logisch, met zoveel lijnen moet dat wel een keer gebeuren´. Na de presentatie mochten we een blik door de telescoop werpen op Jupiter -inclusief 4 van zijn manen-, Saturnus -met ringen- en tenslotte de maan.
De volgende ochtend begon het grote avontuur. In een vierzitter mochten we een half uur boven de lijnen rondvliegen. Niet ontbeten, om te voorkomen dat we het nog een keer terug zouden zien. Toeristen hebben namelijk heel wat over voor goede foto´s: bochten van zo´n 90º boven de figuren voor een ideale blik op het bizarre stuk grond. Een woestijngedeelte van 525 kilometer is bezaaid met rechte lijnen, driehoeken, trapezoïden en allerlei figuren van honderden meters lang. Vanuit het vliegtuigje hebben we ruim 13 dieren- en plantenafbeeldingen kunnen bewonderen. Zeer bizar..
Kolibri
Pisco
Na Nazca togen we een paar uur verder noordwaarts. Vlakbij het stadje Pisco -naamgever van ´s lands trots, de loeisterke brandy en basis van Pisco Sour- liggen namelijk de Islas Ballestas. Wij budgettoeristen voelden ons verplicht deze eilanden met een bezoek te vereren aangezien ze ook wel bekend staan als de ´poor mans Galapagos´. Tijdens onze twee uur durende rondvaart werd duidelijk waarom.
De boot werd omzoomd door duizenden vogels varierend van meeuwen tot enorme pelikanen. De eilanden zijn compleet witgescheten. Deze guano heeft zelfs een hele oorlog veroorzaakt aangezien Spanje wel oog had voor dit hoog vruchtbare goedje.
Islas Ballestas
Daarnaast leven rond de eilanden nog hele groepen pinguïns, zeehonden en -leeuwen. De laatste konden we tot op een paar meter naderen. Uiteraard leuk, maar wij zetten onze vraagtekens bij de ecologische waarde van onze reis. Waarschijnlijk was het genoegen van de ontmoeting niet geheel wederzijds.
Als bonus op de reis werden we nog enige tijd vergezeld door een aantal dolfijnen die in de buurt van de boot wat op en neer duikelden. Geweldig!
Een prima afsluiting van onze avonturen aan de kust van Peru. Van hieruit trekken we ons weer terug de bergen in. Op naar Huancayo waar we onze handen eindelijk eens flink uit de mouwen hopen te kunnen steken.
No comments:
Post a Comment