Huancayo –in de Andes ter hoogte van Lima gelegen op zo´n 3200 meter- blijkt voor ons een prima stad om te wonen, maar kent grote verschillen in arm en rijk. De enorme, talrijke buitenwijken (Huancayo is met bijna een half miljoen inwoners de 5e stad van Peru) worden vaak bewoond door arme families die voor het Lichtend Pad of leger naar ´de veilige stad´ zijn gevlucht.
Huancayo is om bovenstaande reden in de jaren ´80 en ´90 qua bevolking geëxplodeerd terwijl er maar weinig voorzieningen zijn om al deze mensen op te vangen.
Nadat we in de vroege ochtend van de eerste junidag aankwamen, zijn we op zoek gegaan naar een –eventueel tijdelijke- slaapplaats. We kwamen terecht in een hotel in het centrum van de stad. Goedkoper dan de meeste plaatsen waar we de afgelopen maanden hebben overnacht en ideaal gelegen uiteraard. Na wat onderhandelingen bleek de prijs vanwege ons lange verblijf nog wel wat omlaag te kunnen.
Meteen dezelfde dag hebben we een bezoek gebracht aan de familie van der Ploeg. Rik, Trijnie en hun 5 kinderen wonen sinds ruim 1,5 jaar in Huancayo en houden zich –heel druk- bezig met (het opzetten van) diverse projecten.
Wawa Kuna
Al snel bleek dat wij ons ook niet hoefden te vervelen en mee kunnen helpen bij diverse ´organisaties´. Zo zijn wij de komende weken op maandag-, woensdag- en vrijdagochtend te vinden bij Wawa Kuna, een opvang voor kinderen van 0 tot 3 jaar. Dit is zeer nodig aangezien hun moeders ´s ochtends op een nabijgelegen markt werken en de kinderen normaal gesproken de hele dag in een kleine verkoopstalletje zitten. Een beetje speelruimte kunnen de meeste kinderen hier in in zowel letterlijke als figuurlijke zin wel gebruiken.
De afgelopen week heeft Dorien zich met name bezig gehouden met de aanwezige baby´s, terwijl Jaap een groep van zo´n 14 peuters in toom probeerde te houden. Gelukkig niet alleen overigens...
Niños del Futuro
Dinsdags en donderdags helpen we bij een heus ´huiswerkinstituut´. Hier wordt aan kinderen tussen de ongeveer 5 en 13 jaar ruimte en gelegenheid geboden voor het maken van hun huiswerk. Met enige regelmaat zijn er leraren aanwezig om vragen te beantwoorden, maar in de meeste gevallen kunnen ook wij ze een stukje op weg helpen.
Zowel in de ochtend als in de middag zullen wij de oudste groep kinderen gaan begeleiden. Dit houdt eerst een uur of twee huiswerk maken in, om vervolgens wat meer te ontspannen door middel van diverse activiteiten. Waarschijnlijk zullen wij met onze groepjes de muur rondom het gebouw wat op gaan fleuren met een likje verf. Momenteel zijn de kinderen bezig met een ecologieproject, opgezet door andere Nederlandse vrijwilligers. Gezien de manier waarop Peruanen met de natuur omgaan is dat zeker wel nodig.
CEIDHU
Ook in het weekend maken wij ons –hopelijk- nuttig, door aanwezig te zijn bij een aantal bijeenkomsten van kinderen in de buitenwijken van en dorpen rondom de stad.
Tot nu toe hebben we alleen nog maar een kort bezoek gebracht, maar toch al een redelijke indruk gekregen. De kinderen `del campo´ (van het platteland) zijn duidelijk meer timide en kunnen het beetje extra aandacht en liefde van onze kant goed gebruiken. Het gaat in ons geval om twee groepen op zaterdag (waarbij Dorien bij de één en Jaap bij de ander gaat helpen) en één groep op zondag (waar we beiden aanwezig zullen zijn).
De bijeenkomsten zijn opgezet door CEIDHU, een organisatie die zich richt op de armste gezinnen uit de buitenwijken van Huancayo. Helaas weten we even niet meer waar de afkorting voor staat..
Tijd als toerist
In onze vrije uurtjes zijn we voornamelijk in bed, in een -vaak chinees- restaurant, of op de markt te vinden. Van laatstgenoemde zijn hier nogal wat kleurrijke exemplaren te vinden.
Het is altijd leuk om hier wat rond te lopen, er is genoeg te zien en vooral de wat oudere dames zorgen voor voldoende aanspraak.
Onderwerp van gesprek is in de meeste gevallen óf de lengte van Jaap (Hoe lang hij precies is en wat hij doet om zo lang te worden) óf het feit dat we nog stééds geen kinderen hebben en waarom dan wel niet. Hoe dan ook, wij vermaken ons hier nog wel een tijdje.
No comments:
Post a Comment