Juni in Huancayo

Zoals beloofd volgen bij deze wat nadere details over ons werk van de afgelopen maand. Want ja, de vier weken die we in Huancayo zouden doorbrengen zijn helaas alweer voorbij.
Dankzij onze volgeplande dagen hebben we ons geen moment verveeld en ontzettend veel geleerd en genoten.

Niños del Futuro
Binnen het ´huiswerkinstituut´ hebben wij ons eigenlijk niet eens veel beziggehouden met schoolwerk. Naast de te verwachten taalbelemmering bleek ook het peruaanse schoolsysteem heel anders in elkaar te zitten. Veel kinderen kwamen met name op het gebied van matematica, maar ook bijvoorbeeld engels met veel te hooggegrepen werk aanzetten. Jaap heeft nog geprobeerd een handje te helpen met het worteltrekken op peruaanse wijze, maar haakte ook al snel af. We hebben gemerkt dat de kinderen hier niet de tijd krijgen dingen werkelijk te begrijpen. Er worden voornamelijk trucjes aangeleerd, terwijl ze geen flauw idee hebben waar ze eigenlijk mee bezig zijn. Jammer, want dit heeft een merkbaar negatief effect op het zelfvertrouwen van de kinderen.

Zoals eerder genoemd hebben wij ons ook -en zoals later bleek: vooral- beziggehouden met het schilderen van een muur bij de ´school´ in het kader van een ecologieproject. Af en toe best een lastige klus om de jonge pubertjes aan het werk te krijgen en vooral te houden. Motiveren, structureren en bevestigen van de kinderen stonden zeer hoog op ons lijstje tijdens deze activiteit.



In totaal hebben we zo´n zes dagen aan de muur gewerkt en is het resultaat daar ook naar. Trotse kinderen, een kleurige muur en leerzame teksten rondom milieu(bescherming) die vanaf de straat te lezen zijn. Zoals eerder genoemd is dit hard nodig, want zelfs tijdens het schilderen van een tekst als ´La basura contamina la naturaleza´ (Afval vervuilt de natuur) worden er door de jonge kunstenaars volop papiertjes en schadelijkere zaken op de grond gegooit. Frustrerend maar logisch, want als je om je heen kijkt in de stad zie je overal hetzelfde gebeuren. Ze weten gewoon niet beter. Opvallend is wat ons betreft echter wel, dat de link tussen de mooie woorden uit het ecologieproject en de praktijk maar zelden wordt gelegd..

Inmiddels hebben we -afgelopen donderdag- afscheid genomen van de kinderen en leraren. Dit ging uiteraard gepaard met ´mucho cariño´ (veel liefde) en we blijven gelukkig ´por siempre en sus corazónes´ (voor altijd in hun hart). Allemaal een tikkeltje te sentimenteel naar onze smaak, maar ook dát is een stukje Zuid Amerika..

CEIDHU
Het bijwonen van een aantal kindergroepen van CEIDHU was wat ons betreft een bijzondere ervaring. We werden zonder moeilijkheden opgenomen in de groep door zowel kinderen als
leid(st)ers. Hoewel de bijeenkomsten wat weinig gestructureerd verliepen, genoten de kinderen merkbaar van het samenzijn en de aandacht die ze op deze momenten ontvingen.
Er is ontzettend veel geknuffeld (al dan niet verstopt in een spelletje voor het wat meer timide of oudere kind), maar er was ook ruimte voor wat serieuzere zaken. Zo worden de ´campesinos´ (mensen van het platteland) hier bijvoorbeeld nog steeds gediscrimineerd. Het toeval wilde dat 24 juni de dag van de campesino was en CEIDHU daarom op de zaterdag ervoor een demonstratie tegen de discriminatie wilde organiseren. Ook wij waren als gringo´s natuurlijk van harte welkom en zelfs meer dan dat : wij konden namelijk wel mooi met een zo donker en armoedig mogelijk gekleed kindje op onze arm door de stad lopen om op directe wijze meer gelijkheid te prediken..

Na een aantal vergaderingen en een korte maar heftige reis in een met 10 kinderen en 3 volwassenen gevulde taxi was het dan zover: Daar stonden we dan met alle groepen en daarmee in totaal een dikke honderd kinderen op de centrale plaza van de stad. De drieduizend kaartjes met positief stimulerende teksten konden worden uitgedeeld en het spanbord (zie foto) door de kinderen worden rondgedragen.



Binnen een half uur waren alle kaartjes op en hadden tientallen toeschouwers ons op de foto staan. Nu maar hopen dat het op een positieve manier blijft hangen, want aan demonstraties en optochten zijn ze hier in Huancayo wel gewend. Bijna dagelijks vind hier in het centrum -met veel gedoe- iets dergelijks plaats, waarbij uiteindelijk vooral de aandacht naar óf de mooigekleurde kostuums óf het vastzittende verkeer uitgaat..

Na de succesvolle `demonstratiedag´ hadden we echter nog maar één bijeenkomst tegoed, waarin we meteen afscheid hebben moeten nemen. Opnieuw veel geknuffel, een hoop tekeningen en zelfs wat knuffels en poppen die ze ons graag wilden schenken. We hebben inmiddels bij alle drie de groepen het afscheid achter de rug. Niet echt een prettige ervaring uiteraard, al was het alleen al omdat Jaap juist nét in deze periode door de griep is geveld.
We zijn hier beide ontzettend veel ziek (geweest). Wellicht het klimaat: stikheet in de zon, maar veel te koud in de schaduw. Dan kun je nog zo leuk laagjes aan doen, maar je wordt er helemaal gek (en verkouden) van..

Wawa Kuna
Binnen het `centro del estimulación´ voor de kleintjes hebben we uiteindelijk toch de meeste contacten opgebouwd. Door elke week drie ochtenden van acht tot één door te brengen met de leidsters en kinderen hebben we ons hier echt een beetje thuis kunnen voelen. Zelfs de ouders begonnen zo langzamerhand een beetje aan ons -lange, blanke gringo´s- te wennen. Een hele kunst overigens, want we worden hier in de stad écht als `exoticos´ (zoals één van de vele mensen die ons uit pure nieuwsgierigheid aansprak het treffend noemde) gezien en behandeld.

Eigenlijk zaten we prima in ons ritme van ontbijt (gebakken vis, aardappels in scherp sausje, spaghettiachtig spul), luier verwisselen/laten plassen/voorkomen dat er in het hoekje wordt gepist, refrigerio (stukje fruit, gelatine, wat dan ook), vrije activiteit en het netjes kammen van de haren voor de ouders terugkomen. Dit werd echter ruw onderbroken door een plotseling feestje op wat later onze laatste dag bleek te zijn. (Op de dag die wij in gedachten hadden, bleek namelijk weer één of ander feest te zijn. Zijn ze hier erg goed in..)
Een grote tent, een enorme chocoladetaart, snoepjes, koekjes en een heuse piñata (zo´n met cadeautjes gevuld ding dat je kapot mag slaan ter ere van je verjaardag). Er bleken namelijk meerdere jarigen te zijn, waaronder.. Dorien!

Achteraf bleken Rik en Trijnie het één en ander geregeld te hebben, terwijl wij netjes in de veronderstelling waren dat het binnen deze organisatie heel normaal was om zo´n groot feest voor elke peuter te geven.. Overigens écht een aanrader om te feesten met een groep peuters, geweldig!

´s Avonds hebben we met de hele familie van der Ploeg nog een enorme taart weggewerkt, want ook daar kwamen we de afgelopen tijd regelmatig over de vloer. Naast de hartelijke en open ontvangst van een maand geleden, hebben we ons daar meerdere avonden erg welkom gevoeld en onder het genot van een wijntje veel geleerd van hun ervaringen in dit land.

Helaas is het einde nu echt in zicht en zullen we maandagavond uit Huancayo vertrekken. Met opnieuw een overstap in Lima zullen we richting Trujillo vertrekken voor ons laatste weekje Zuid Amerika.