Lago Titikaka

Copacabana
Zaterdagochtend namen we -vanaf de begraafplaats van La Paz- een bus naar Copacabana waar we aan het eind van de middag arriveerden.
Het stadje ligt aan het Titikakameer en wordt voornamelijk gebruikt als startpunt voor een ontdekkingstocht van Isla del Sol en la Luna, geboorte-eilanden van de Inca-religie.
Het heeft echter zelf ook het een en ander te bieden, waaronder een prachtig plein met witte kerk:

en een dagelijks inzegenritueel waarbij auto’s met wijwater (en vervolgens alcohol) worden besprenkeld en een aantal bloemenkransen omgelegd krijgen.
Ze houden hier wel van een feestje op z’n tijd. Met name als er alcohol genuttigd kan worden. Zo werden wij onze eerste nacht in Copacabana verrast door een ‘ietwat aangeschoten’ kerel die bij ons in de kamer wilde slapen en daarvoor bereid was de deur in te rammen..

Isla del Sol
Tegen elf uur de volgende ochtend lieten wij Copacabana achter ons en gingen inclusief backpack op weg naar het Eiland van de Zon. We besloten de gebruikelijke boottocht over te slaan en in plaats daarvan naar het noordelijkste puntje van het vasteland te lopen en van daaruit de oversteek te maken. Na een prachtige wandeling van zo’n drie uur werden we aangesproken door een jongen die ons voor 20 bolivianos per persoon (zo’n 2 euro) wel naar het eiland wilde roeien. Jaja:

Een uur en zes blaren later stapten we aan wal waar we via een paadje naar een van de drie dorpjes op het eiland liepen. Onderweg werden we door tientallen kinderen aangesproken die wel een hostel voor ons konden regelen. Maar wij hadden onze tent mee.
Het leek ons namelijk wel romantisch om op het strand te kamperen. We eindigden echter op een grasveldje tussen restaurant en hostel. Geen ramp overigens, want bovenop de berg
-waar het eiland in feite uit bestaat- hadden we prachtig zicht op zowel de oost- als de westkant. Theoretisch dus zowel zonsondergang als zonsopgang.
‘s Avonds maar een flesje wijn bij ‘ons’ restaurant gedronken want we hadden gehoord dat de nachten erg koud konden zijn. Dit viel achteraf gezien gelukkig erg mee. Misschien door de wijn, maar meer waarschijnlijk door de regen.. Gelukkig heeft onze tent zich
-opnieuw- goed gehouden. Driewerf hoera, voor tent en koningin.

De volgende dag zijn we over de centrale heuvelrug van het eiland naar het noorden gelopen. Een wandeling van opnieuw een dikke drie uur in felle zon en te weinig zuurstof.
Het was en is goed te merken dat we op bijna 4 kilometer hoogte zitten.
Onderweg kwamen we nog wat ruines tegen die ons –wellicht gezien bovenstaande redenen of onze ‘peruaanse achtergrond’- eigenlijk niet enorm konden interesseren. Maar doorgelopen naar Challapampa, het dorpje waar net als in het zuiden ook boten richting Copacabana zouden vertrekken. We hadden de laatste echter net gemist wat inhield dat we alleen nog maar met een privebootje terug konden gaan of nog een nacht op het eiland moesten blijven.
Nou zou dat laatste niet zo’n probleem zijn, ware het niet dat we over een aantal dagen weer in Cusco worden verwacht voor een tocht naar de jungle..
Een privebootje naar het zuiden van het eiland dus maar, aangezien we daar nog wel door de ‘grote boot’ opgepikt konden worden. Na een te lange tocht van 2 uur over het water op piepkleine houten bankjes keerden we weer terug bij ons beginpunt.

¡4 Oranje dingen gespot deze Koninginnedag..!

Puno
Onze laatste dag in Bolivia..
‘s Morgens namelijk bustickets gekocht voor onze oversteek naar buurland Peru. Om een uur ‘s middags stonden we klaar bij onze bus –immigratiepapieren in te vullen-, om half twee vertrokken we uit Copacabana en om tien over half twee hadden we de grens bereikt. Het ging dus allemaal vrij vlotjes, hoewel de reis van grens naar Puno (onze volgende bestemming gelegen aan de noordkant van het meer) toch wel weer wat langer leek te duren. Waarschijnlijk mede omdat we onderweg een zelfde soort bus op z’n kant zagen liggen met alle verbouwereerde passagiers ernaast..

Islas Flotatantes

Vanuit Puno hebben een tweedaagse tocht naar een aantal van de Peruaanse eilanden van het Titikakameer ondernomen. Deze begon met een bezoek aan de floating islands, bestaande uit 50 piepkleine dorpjes –ieder op een eigen eiland- die geheel van en op riet zijn gebouwd. Een bijzonder(e, ) soppige ervaring met een in onze ogen zeer hoog ‘mensjeskijken-gehalte’. Enigszins aangepast aan de moderne tijd waren de bewoners wel, de tv’s draaiden op zonne-energie.

Rieten bootje

Amantani

Het tweede eiland waar we tegen de middag aankwamen was een stuk groter en niet van riet. Bij aankomst werden we onmiddellijk meegenomen door een vrouwtje in klederdracht bij wie we –samen met twee australiers- de nacht door zouden brengen. Hierbij waren ook drie maaltijden inbegrepen. Deze waren niet om over naar huis te schrijven –sorry doen we toch-, maar gelukkig vonden we ergens een vrouwtje die nog wat alpaca (betere versie van de lama) roosterde.

Amantani, veel landbouw

Taquile
Vanaf Amantani vertrokken we om 8 uur over vrij wild water naar het buureiland, Taquile. Dit is wat kleiner, maar verder een beetje van hetzelfde. Grappig is dat in heel Bolivia en Peru overal vrouwen aan het handwerken zijn voor de toeristen, maar dat op Taquile de mannen hun eigen specialiteit hebben: ze breien mutsen waaraan je hun burgelijke staat kunt aflezen. Op dit eiland kwamen we een tourgroep tegen –gelukkig gingen wij op individuele basis- en hebben we nog heerlijk gegeten. Het Titikakameer bevat namelijk naast alle superlatieven en legendes ook gewoon de grootste forel ter wereld. Voldaan, verbrand en vermoeid keerden we terug naar Puno.

Het komende weekend zullen we vertrekken naar Cusco en ons voorbereiden op twee weken jungle.