Potosi, Sucre & La Paz

Potosi
Deze hoogste stad ter wereld ligt aan de voet van de Cerro Rico, een berg die de stad gedurende eeuwen zowel grote welvaart als grote problemen heeft gebracht. De berg zit namelijk vol metalen, waarvan zilver er een is. 300 Verschillende mijnen zorgen ervoor dat wij Europeanen in onze zilverbehoefte bevredigd kunnen worden.
Wij kwamen er midden in de nacht van donderdag op vrijdag aan terwijl bijna alle hostels hun deuren hadden gesloten. Een vijfde slaperige kop was gelukkig zo aardig ons een kamer aan te bieden. Er zijn namelijk relaxtere locaties om te overnachten dan op 4000 meter hoogte in de straten van een Boliviaanse stad.

De volgende dag hebben we de mijnen bezocht. Maar niet voordat we cocablaadjes en dynamiet voor de mijnwerkers hadden gekocht bij een van de winkeltjes rondom de berg. Een zeer gewaarde compensatie voor het rondkijken op hun werkterrein.

En een beetje coca voor jou...

We hebben de sigaretten en flesjes 96% alcohol -ter consumptie- maar laten liggen. De tour was heel bizar en wel wat deprimerend. Diep onder de grond -in de af en toe ontzettend smalle en benauwde gangenstelstels- kwamen we heel wat kerels tegen. Jongens vanaf 14 jaar, terwijl ons op dat moment al bekend was dat zij hoogstwaarschijnlijk niet langer dan 15 jaar zullen leven na hun eerste dag in de mijn..
De tour werd afgesloten met een offerritueel aan de mijngod -een of andere halve duivel, vinden ze hier ook heel gewoon- en een explosie met een klein deel -ruim voldoende- van het door ons aangeschafte dynamiet.

Sucre
Vanaf Potosi wilden we graag op traditioneel Boliviaanse wijze naar onze volgende stad doorreizen. Per camion (vrachtwagen). Het kostte wat moeite, maar uiteindelijk konden we tussen 15 Bolivianen, tien kisten met druiven, twee kasten en een bank de ongeveer 3,5 uur durende reis beginnen. Heerlijk. Lekker met je kop in de wind is heel wat beter dan zo’n muffe nachtbus.

Sucre is het Den Haag van Bolivia (constitutionele hoofdstad). Een stad met veel mooie oude gebouwen en een hoop historie. Hier zullen we jullie niet mee vermoeien, voor de freaks is dit ook wel op internet te achterhalen. We hebben hier zelf ook vooral een beetje gerelaxed. Oh ja, en kroketten gegeten in een door Nederlanders overspoelde kroeg. Beroerd.

Dorien in de camione

La Paz
Bolivia is een land van extremen. Terecht dus dat het de hoogst liggende hoofdstad ter wereld heeft. Berucht om revoluties, overvallen, hoogteziekte en (op voetbalgebied:) Bolivia-uit-is-altijd-moeilijk. De stad zelf viel 100% mee. Leuke straatjes en een aantal interessante musea.

Museumstraatje in La Paz

Een mooi voorbeeld van het laatste: het Coca museum. Dit museum behandelt de historie van het wereldberoemde blaadje. Hoe het -volkomen onschuldig- duizenden jaren in de Andes is gekauwd, zoals wij in het westen al jaren onze koffie lurken. Tot op een dag een Amerikaan de werkzame stof –cocaine- wist te extraheren. Het gedonder was begonnen. Twee continenten raakten eraan verslaafd, met veel naardere gevolgen dan het blaadje zelf heeft. Onze heldere vrienden uit de VS besloten het probleem ‘bij de wortel aan te pakken’ en roeiden alle velden van de Boliviaanse keuterboertjes –waaronder de, immens populaire, huidige president Evo Morales- uit. Zoals we allemaal weten heeft dat enorm goed gewerkt, de illegale handel floreert als nooit tevoren. Als klap op de vuurpijl zijn er nu enkele tientallen landen die coca voor medicinale doeleinden mogen produceren. Saillant detail: Dit zijn allemaal westerse landen, Peru en Bolivia horen hier niet bij.

Maar goed, La Paz dus. We hebben bijna de helft van onze tijd daar in bed doorgebracht vanwege wat vage -maar verder vrij onschuldige- ziekteverschijnselen. Hoort erbij.
Gelukkig nog wel de tijd en gelegenheid gehad om de ‘Valle de la Luna’ te bezoeken. Een klein half uurtje in een van de prachtige, klassieke bussen van de stad en we stonden in een bizar maanlandschap aan de rand van de stad. Hier hebben we een kleine wandeling over de smalle paadjes met vaak diepe afgronden ernaast gemaakt. De rest van de middag hebben we doorgebracht in de goed onderhouden en vrij grote dierentuin van de stad waar we onze eerste puma hebben gespot.

Na 3 dagen hoofdstad en een aantal regenbuien besloten we de drukte achter ons te laten en verder te trekken naar het noorden. Peru is weer in zicht..