Voor het zover was hadden we echter nog een hike van 5 dagen te gaan. Een aantal weken geleden hebben we via email vanuit Argentinië geprobeerd de bekende Inkatrail te boeken, maar dit bleek al maanden van tevoren te zijn volgeboekt. We hebben dus maar gekozen voor een alternatief genaamd ´Salkantay´. Woensdagochtend zeer vroeg werden we bij ons hostel opgehaald en naar een locale bus gebracht. Deze bracht ons tot het dorpje Mollepata waar we onze trektocht zouden beginnen. Hier bleek onmiddellijk dat onze groep niet uit 6 -zoals beloofd door de touroperator- maar 14 personen bestond. Een leuke groep, daar niet van, maar kom op.. 14?!
We kregen de mogelijkheid een deel van onze bagage op paarden te laden die dit voor ons mee zouden zeulen. Dit hebben we uiteraard vriendelijk geweigerd gezien onze succesvolle ervaring in het zuiden van Chili. Een kleine inschattingsfout..
De combinatie van sterke zon en hoogte (tot ruim 4000 meter) resulteerde in hoofdpijn en schrapende ademhaling bij de kleinste van ons tweeën (we noemen uiteraard geen namen). Gelukkig was dit snel verholpen nadat de backpack was afgegeven zodat er weer vrolijk fluitend van de natuur kon worden genoten.
Hoewel het overdag prachtig weer was, begon het ´s avonds al snel af te koelen. De nacht brachten we door in tentjes op een prachtige locatie, maar dat we al behoorlijk op hoogte zaten en de sneeuw steeds dichterbij kwam was te voelen.
Na een korte nacht maakten we ons op voor een behoorlijk zware tocht naar het hoogste punt van de trek: een pas van 4600 meter nabij de berg Salkantay. Een zeer indrukwekkende omgeving. Vanaf dit punt daalden we af naar de prachtige pampa, met als achtergrond de altijd aanwezige wolken van het regenwoud.
Een vreemde dag als je nagaat dat we vóór de lunch met muts en handschoenen naar de sneeuw stonden te kijken en ´s middags in onze t-shirtjes door de jungle liepen. Na een tocht van zo´n 8 uur bereikten we aan het eind van de middag de locatie waar we zouden overnachten. De tentjes werden weer opgezet en het warme eten werd enthousiast ontvangen. Al deze taken werden overigens uitgevoerd door de koks of ´horsemen´, want ja.. die waren ook nog allemaal mee..
De daarop volgende dag werd er één met wat meer zon. Onder een heldere hemel daalden we af in de Salktantayvallei waar we allereerst een dood stinkdier zagen liggen. Een lekker begin van de dag.. Ondanks het feit dat de gids -net als de overige dagen- voor ons uit rende hebben we het zelf deze dag maar wat rustiger aan gedaan om van de gevarieerde omgeving te kunnen genieten.
´s Middags kregen we vreemd genoeg de mogelijkheid aangeboden om een deel van de hike (!) met de bus af te leggen. Nog vreemder was echter dat het grootste deel van onze groep inclusief gids er voor koos om op deze manier verder te reizen. Een rustig middagje dus met slechts één andere reisgenoot uit Duitsland die ons vergezelde tijdens de 3 uur durende wandeling. Dit werd nog dezelfde avond beloond met een bezoek aan de aguas termales, gelegen op een klein half uurtje vanaf de slaapplaats. Daar dus maar in het warme water uitgerust, tegen de schemering 20 minuten teruggehobbeld in een vrachtwagen om na een heerlijk diner onze slaapzakken in te kruipen.
Dag 4 was al met al wat warm en saai. Hoewel de weg waar we ons ´s morgens op begaven wel omzoomd was met prachtige bergen. Drie uur hebben we de weg naast een snelstromende rivier gevolgd, tot we uitkwamen in het vreemdgenaamde plaatsje Hydroelectrica. Hier hebben we een lunch genuttigd die we goed konden gebruiken. Het middagprogramma bestond namelijk uit het urenlang volgen van treinrails. Een bijzondere en ook enigszins misselijkmakende bezigheid. De rails leidden ons naar Aguas Calientes, de plaats waar alle toeristen voor Machu Picchu zich verzamelen. Met een beetje fantasie is dus wel te bedenken hoe het er daar ongeveer uitziet.. Wij hadden echter geen tijd of gelegenheid om daar te lang bij stil te staan. En wel om twee redenen. Ten eerste werden we de volgende ochtend om 4 uur aan het ontbijt verwacht en ten tweede sliepen we deze nacht in een hotel met zachte bedden en een warme douche..
Onze vroege start had met name te maken met de zon die iedereen natuurlijk graag op zou willen zien komen over Machu Picchu. Daarnaast lagen er nog een dikke 1600 traptreden in Inkastijl tussen ons en deze wereldberoemde plaats. Desalniettemin waren we ruim op tijd ter plekke om een aantal foto´s zonder hordes toeristen te kunnen schieten en de zon prachtig op te zien komen.
Het is inderdaad bijzonder: de grauwe –maar nog prachtige- gebouwen, het extreme groene gras op de ´pleinen´ en met name uiteraard de locatie! Gelegen op ruim 2 kilometer hoogte, omringd door nog hogere bergen waarvan het opeens zeer begrijpelijk is dat de Inka deze hun beschermers noemden.
Na een korte rondleiding door het complex konden we de omgeving op eigen gelegenheid verder ontdekken. Verrassend genoeg bleek dit zeer ontspannen en rustig te zijn. Het grote aantal toeristen lijkt als het ware op te lossen in het grote gebied dat Machu Picchu in beslag neemt.
Een aantal uren later hebben we ons toch maar losgeweekt van het nieuwe wereldwonder en zijn we teruggekeerd naar Aguas Calientes van waaruit we de trein naar Ollantaytambo hebben genomen. Hier stapten we over op de bus naar Cusco voor onze laatste nacht daar..
No comments:
Post a Comment