Argentinië

Zoals we Chili gebruikten om naar het zuiden te komen, zo keren we via Argentinië -het buurland- terug. Stond van tevoren niet op de lijst, maar werd ons sterk aangeraden door zowel toeristen als locals. De natuur (waar jullie al over hebben kunnen lezen) en het eten (vlees, wijn, vlees en vlees) zouden prima te behappen zijn. Aldus hebben wij ervaren.

El Bolsón
Na uit het barre zuiden te zijn vertrokken was onze eerste stop El Bolsón. Als je dit aan een Argentijn vertelt, verschijnt er een soort glimlach van ¨Nederlanders? Ik begrijp wat je bedoelt..¨ op z´n gezicht. Bolson is namelijk het hippie ( `jippie´ in het Spaans) dorp van Argentinië. Mensen werken er 3 dagen per week en de rest van de tijd roken ze goederen waar wij Hollanders ook een bepaalde reputatie in hoog te houden hebben. Overigens is dit een licht overtrokken beeld. Maarja, hoe trek je anders toeristen.
In Bolson hebben we onze high tech camping gear (tent van 15, matjes van 3 en slaapzakken van 16 euro) opnieuw op de proef gesteld. Verder hebben we eigenlijk niets gedaan, alleen Jaap heeft een dagje door de omgeving gefietst.
Hoewel.. we hebben ons ook behoorlijk bezig gehouden met het ontdekken van de Argentijnse keuken alias barbecue. Deze stenen fornuisjes bevinden zich namelijk op élke staplaats van élke Argentijnse camping. Prima, bbqen dus. En dan niet zomaar een beetje restvlees en veel salade. Nee, een Zuid Amerikaanse ´asado´! Toen wij in de winkel beleefd om 800 gram vlees vroegen, keek de slager ons -samen met de dertig wachtenden- aan alsof we gek waren en vertelde ons vervolgens op zo vriendelijk mogelijke toon dat het eten van vlees bij argentijnen begint bij minstens 1 kilogram. Per persoon.

Op de camping bij de bbq

Bariloche
Aangezien onze volgende stop om de hoek lag (120 km verderop) hebben we maar eens geprobeerd te liften. Een beproefde manier om te reizen over de ellenlange Argentijnse wegen.
Het proces verliep behoorlijk soepel: We vroegen waar het dichtstbijzijnde tankstation was en we werden er heen gebracht. Aldaar verwees ons eerste slachtoffer ons door naar een collega die ons een kwartiertje later meenam. Heerlijk, na de vereuropeeste Chilenen zijn die Argentijnen (bijna) allemaal geweldig aardig!

Bariloche is de elitevakantiestad van Argentinië. Hier hoor je te skiën, dure kleren te kopen en heel veel chocola te eten. Wij hebben alleen het laatste gedaan. Het skigebied wordt in de zomer gebruikt om toeristen de berg op te helpen om te kunnen genieten van de prachtige uitzichten over de tientallen meren. We hebben zo´n 6 verschillende stoeltjesliften en teleferico´s (cabines) van binnen gezien. Een relaxtere manier om omhoog te komen dan we in Patagonië hebben gedaan, maar wel een beetje saai. Gelukkig waren er ook een aantal wandelroutes in de omgeving te maken en ook daar hebben we uiteraard gebruik van gemaakt.

Ja.. een meer dus

Mendoza
Weer een relaxoord, maar nu midden in het Argentijnse wijngebied. In verband met de Semana Santa -paasvakantie van Argentinië- waren alle hostels bezet en kwamen we opnieuw op een camping terecht. Dit keer gelegen in een enorm park, naast het stadion waar het Nederlands elftal in ´78 al zijn groepswedstrijden heeft afgewerkt. De parkeerbeheerder wist hier vol trots over te vertellen. Sinds kort worden er weer wedstrijden door de regionale trots van Mendoza gespeeld.

In Mendoza hebben we Pasen gevierd en een dienst bijgewoond van de plaatselijke Methodisten. Er was geen kip, maar ze waren wel (mede daarom?) blij met onze komst.

Verder nog een dagje door de Argentijnse wijngaarden rondom de stad gefietst en een aantal bodega´s bezocht. Beetje kijken, beetje proeven, dát is het echt leven! Er zijn heel wat liters wijn doorgegaan sinds we dit land hebben betreden.

Salta
Onze laatste stop voor Bolivia. Een stad in koloniale stijl, gelegen in de groene heuvels. Ook hier een beetje rustig aan gedaan, de stad bekeken en een dagje in het regenwoud doorgebracht. Hier merk je echt weer dat we richting armere gebieden gaan. Vanaf Mendoza zien we steeds meer bedelaars op straat. Meer mensen van indiaanse oorsprong (zijn overigens in de meeste gevallen nóg aardiger en behulpzamer).

Plaza 9 de Julio, Salta

We waren haast vergeten dat we in een land reisden waar bijna de helft van de mensen onder de armoedegrens leeft. Al zal het ons niet verbazen als dat snel weer beter wordt. Mensen willen hier graag leren (spreken veel beter Engels dan in Chili) en hebben de bekende trots. Argentinië, het land van Che, Evita, Maxima en natuurlijk Diego himself (´como una religion´ aldus meerdere Argentijnen). Het nieuws wordt beheerst door een tijdens een demonstratie doodgeschoten docent, onderbetaalde chauffeurs en een ex-voetballer die weer eens wat teveel van het een en ander naar binnen heeft gewerkt.

Tijdens gesprekken met de locale bevolking is negen van de tien keer de naam van onze geliefde prinses Maxima gevallen. Ook Argentijnen zijn trots op deze vrouw, maar over het regime van Videla wordt liever niet gesproken. Verder dan´hij was een dictator´ komt men (uit angst voor de mening van een opvliegende buurman?) niet echt.

Tenslotte vonden wij het wat apart dat in dit land op elke officiële kaart de `Islas Malvinas´ liggen, waar in onze Winkler Prins de `Falklands´ staan afgebeeld. Argentinië weigert nog steeds te erkennen dat deze bij Engeland horen. Zo zagen wij ook in een film over de Falklandoorlog -afgespeeld tijdens één van onze vele busreizen- welke aftiteling eindigde met de kreet: ´Islas Malvinas son de Argentina!´..

Maar serieus: een prachtig land!