9 dagen en 2500 kilometer verder

Met een beetje pijn in ons hart hebben 'ons' Cusco achter ons gelaten. Maar eerlijk gezegd is dat het nú al waard.

Arequipa
Zondagochtend rond een uur of 5 stonden we met onze tassen te wachten tot de zon op zou komen. Dat zouden we de komende dagen nog wel vaker gaan doen..
Een prima hotel in de buurt van het centrum gevonden van waaruit we de stad konden ontdekken. Arequipa staat bekend als ´de witte stad´ en dat is te zien. Prachtige gebouwen en prettige sfeer in de schaduw van een vulkaan. Desondanks hebben we maar meteen een tweedaagse tour geboekt om de Canon del Colca te kunnen bezoeken. Deze vallei staat bekend om het verschijnen van condors.
Maandagochtend werden we door een busje bij ons hotel opgehaald (nooit gedacht dat we zo'n zin ooit uit zouden spreken..) waarmee we vervolgens een uur of 4 door een woestijnachtig doch zeer indrukwekkend landschap op zo'n 4 kilometer hoogte hebben gereden. Doel van de reis was Chivay, een in de vallei gelegen stadje dat voornamelijk door toeristen als tussenstop wordt gebruikt en bekend staat om haar warmwaterbronnen. Van beide kenmerken hebben wij uiteraard gebruik gemaakt.


De volgende ochtend stond er om half 6 een ontbijt voor ons klaar, om op tijd bij het condor-uitkijkpunt te kunnen zijn. En het was gelukkig de moeite waard. Na weer een prachtige rit hebben we zo'n 4 condors, een jonkie en een reuzencondor zien vliegen, wat gezien de tijd van het jaar redelijk toevallig was.. (dat vertelden ze overigens niet van tevoren)

Sorry, duidelijker was helaas niet mogelijk

Aan het eind van de middag kwamen we weer terug in Arequipa waar we besloten dezelfde avond nog door te reizen richting Chili.

Tacna en Arica

Wij Nederlanders vinden het erg handig en voordelig om 's nachts de grootste afstanden per bus af te leggen. Dat scheelt weer in hotelkosten en geeft ons de meeste tijd om mooie plekjes in het licht te bekijken. We waren dan ook weer op een behoorlijk onnozele tijd (half 4 in de ochtend) in de meest zuidelijk gelegen stad van Peru. Hoe Tacna er in het licht uitziet weten we echter niet, want de stop was wat ons betreft alleen bedoeld om de grens met Chili over te kunnen steken. Dit hebben we dan ook zo snel mogelijk gedaan door met twee Peruanen en een Boliviaanse in een enorme amerikaans taxi te stappen die ons naar Arica bracht.

Het heet een 'colectivo' en is daar overigens vrij normaal..

Bij de grens geen moeilijkheden. Dat is ook weer een voordeel van zo'n colectivo: de chauffeur helpt je prima door alle formaliteiten heen.

Arica -gelegen in het uiterste noorden van Chili- is een lieflijke vakantiestad aan zee, met palmbomen, heel veel zon en vriendelijke mensen. Prima voor een paar dagen rust dachten wij zo. De herfst is hier begonnen, maar het is overigens nog steeds knotsheet en extreem zonnig.

La Serena

Vrijdag een dagje bus en dus geen zon voor onze -opnieuw- verbrande lijfjes. Alles heeft zo z'n voordelen.. We besloten het traject Arica-Santiago maar in twee delen op te splitsen en kwamen zodoende in La Serena terecht. Aangezien we 's morgens vroeg aankwamen en het mogelijk bleek 's avond laat een bus naar Santiago te nemen hebben we een dagje rondgeslenterd, maar verder niet veel interessants ondernomen. We hebben hier nog wel twee condors gezien, maar dit keer in een hokje van 10 bij 20, triest..

Santiago (4,5 miljoen inwoners, 1/3 van Chili)

De hoofdstad van Chili is behoorlijk koud in de ochtenduren. En wij kunnen het weten, want we hebben zo'n twee uur moeten wachten tot de metro's gingen rijden. Chilenen zijn niet zulke vroege vogels als Peruanen hebben wij het idee..

Het eerste hotel bleek weer een hit, we mochten de tassen stallen en konden om 2 uur inchecken. In de tussentijd hebben we gebruik gemaakt van het feit dat in Santiago de musea op zondag gratis zijn. We hebben er twee bezocht en oa. het bij de moord gesneuvelde brilletje van Salvador Allende gezien. Mooie musea, beter dan in Cusco.

's Middags hebben we via kabeltreintje en -baan een bult in de stad beklommen. Mooie views over de stad en de omliggende Andes. Santiago lijkt ons een redelijk moderne, westerse stad met wat latijnsamerikaanse probleempjes. Vanaf een uur of 10 sloeg de sfeer behoorlijk om, was zelfs grimmig te noemen; veel zwerf- (honden en mensen), geschreeuw (ook naar ons) en meer van die ongein. Ach ja, dat hoort bij grote steden. Groningen heeft ook het een en ander, nietwaar?

Zonsondergang over Santiago

Tot nu toe vielen ons in Chili twee dingen vooral op: eten en taal. Men eet hier het liefst zo vet mogelijk. Hamburgers, hotdogs met enorm veel (avocado) puree, gebakken kaas en ei. Dit begint al bij het ontbijt. Geen wonder dat er gemiddeld twee Peruanen in een Chileen passen.

Wat betreft de taal: we beginnen hier weer helemaal opnieuw. Halve woorden worden ingeslikt in een formule 1 tempo. Niet te verstaan voor ons, maar ze begrijpen ons vaak ook maar half.